Wednesday, November 30, 2011

ვერ გაგიმეტე

  მედუდუნება ბუხარი,

რას რა მიყვება ნეტავ...

თითქოს მაქეზებს, უთხარი,

გულიც საგულეს კვნეტავს...

რა ვქნა, არაფერ გამომდის,

შეჩვეულ ფიქრებს ვართავ,

ცეცხლ მოკიდებულ კუნძივით,

დავიფერფლები ალბათ...

მერე გამფანტავს ნიავი,

ნისლივით გამფენს მთაში,

უკვალოდ ვიხეტიალებ,

ლექსის სარეცელს გავშლი.

მოვალ წვიმად და პირ–სახეს

ცის მარგალიტით დაგბან,

შენს ნაფეხურებს მივაგნებ,

შლეგივით შევძრავ მთა_ბარს...

ვიცი, საწუთრო ვერაგი

ნაოჭს აგიჩენს წარბთან,

ვერ შეგეყარე, უთქმელი

გრძნობა მერევა წარმართს…

ნიავი გადაგივარცხნის

თმაში გაჩენილ ზამთარს,

სამზეოს, სიყვარულისთვის

ვერ გაგიმეტე, რა ვქნა...

/მაია გონჯილაშვილი/

Wednesday, November 23, 2011

ქრისტეფორე ფირალიშვილი

დროა,გავიცნოთ ერთი, ძალიან კარგი პოეტი,რომელიც დღეს აღარაა ცოცხალი,თუმცა მისი სიცოცხლე მისივე ლექსებში გრძელდება.
ქრისტეფორე ფირალიშვილის კრებული "ფიქრი გზაზე" შემთხვევით აღმოვაჩინე ჩემს ძველ წიგნებს შორის. ზედ წარწერით-"ნინოს,სახსოვრად ავტორისგან. ქრისტეფორე 24.09.99" ვერაფრით გავიხსენე, ვინ ან როდის მაჩუქა ეს წიგნი, თარიღის მიხედვით მაშინ სულ რაღაც 11 წლის უნდა ვყოფილიყავი. ავტორის პოეზია ძალიან საინტერესო,უშუალო და სითბოს,სიყვარულის მატარებელია. მისი ბევრი ლექსი ღირსია,თაობათა გულებსა და მეხსიერებაშიც დამკვიდრდეს. საბედნიეროდ, ერთი ადამიანის დახმარებით(რომელსაც კიდევ ერთხელ ვუხდი მადლობას) დღეს მაქვს მისი შვილის კორდინატები და უახლოეს მომავალში ვგეგმავ მისი ხსოვნის საღამოს ჩატარებას. მანამ კი მისი მშვენიერი ლექსები გავიცნოთ

  არ მიაკარო

ნუ,ნუ ექნება ბუდე ფიქრებს,
მე ასე მინდა!
შენს გულში ბოლო სადგომი და
სავანე ბოლო,
არ მიაკარო გესლის ცვარი ბაგეებს წმინდას,
რამეთუ გული სადგომია სიკეთის მხოლოდ,
რამეთუ ბაგე სიყვარულის
სათქმელად გვინდა.
 ***
ვაჟას

ბიბინებს კორდი-ხავერდის ნოხი,
სულში ჩამდგარან მთები მითებად,
მზით ანთებული ჩახჩახებს ქოხი,
ქოხი-შენს სუნთქვას რომ ვერ იტევდა.

შენ იყავ მთათა გულის ცხრა ფეთქვა,
ფესვთა წყურვილი, წყაროთა ნატვრა,
კორდი ყვავილთა გაწვდიდა ნექტარს,
შენ ფუტკარივით აქცევდი თაფლად.

ლექსი იყავ თუ წყარო ფიცხელი,
მთების გულიდან გამომდინარე,
მწყემსი მწყემსობას ლექსით იწყებდი,
ბედის ბილიკიც ლექსით იარე.

გვეამაყები დიდო ფშაველო,
ლექსებს კი არა,ზრდიდი არწივებს!
მთაწმინდაზე რომ ლაღად აგევლო,
პოეზიის ცა მაღლა ასწიე.
***
სამშობლოს

ლექსი მომეძღვნა?-
არ ვიყავი ოსტატი სიტყვის,
სიმღერა მსურდა-
ვერ გავბედე შემოსვლა ედემს,
მიყვარხარ! ენა ვერ დავძარი,
ვერ გამოგიტყდი,
ასე უსიტყვოდ შეგაბერდი,
ვით ჯიხვი ქედებს.


/ქრისტეფორე ფირალიშვილი/

Monday, November 21, 2011

***

გაწოწოლიკდა ამინდი,
ლაშთაზე დაშრნეს ღიმანი.
საწუთრომ თავი ამჴადა,
გულზე მესხმიან წვიმანი.

ჩემ ცრემლს რაჴელ ვერ მოვიწმენდ,
ყვავილებს ვსწმინდე ნამანი.
ჩავითავქვავე დარდები,
ვერას დამიჭერს სამანი.

გვიანიც თუკლაღ ყოფილას
გულში მჯიღების ცემანი..
მამიმთხვნეს ჯოჯოხეთისკე
შენზედ ოცნების რემანი.

მჯიჯგნიან, სვავსვავ ღამეებს
ვერ გაუგავის ძღომანი.
ერცხვას შავხყურებთ ჴელებში
მე და სიკვდილის ნდომანი

/მართა ჭინჭარაული/

ფსევდოვაკანსიები



“ამ წერილს ცხელ გულზე ვწერ-თქო”-რომ ვთქვა, მოგატყუებთ. ეს ყველაფერი ჩემთვის არცთუ ისე ახალია, თუმცა უკვე საკმაოდ მოსაბეზრებელი გახდა.

საქართველოში სამუშაოს პოვნა რომ ძალიან რთულია, ეს ჩემი მოგონილი არ გახლავთ. რა თქმა უნდა, არ მაქვს საუბარი ე.წ “ვირის სამუშაოზე”, რაც გულისხმობს 12საათიან გრაფიკს და მინიმალურ ანაზღაურებას დამლაგებლის, მიმტანის პოზიციაზე,ან მსგავს შრომატევად მომსახურების სფეროში. არც ქსელურ მარკეტინგზე მომუშავე კომპანიებზე,რომლებიც ერთნაირი სტანდარტული მყვირალა განცხადებებით გამოირჩევიან (მაგ: “არ გაუშვა შანსი! კომპანია არის ყველასათვის,მაგრამ ყველა არ არის კომპანიისთვის!” “სტუდენტები შეთავსებით,ანაზღაურება 500-600 ლარი და მზარდი!”) და თუ მაინც გაბრიყვდი და მათ მახეში გაები, რეალურად ორჯერ მეტი დაგეხარჯება, ვიდრე შეიძლება აიღო (არ დაგავიწყდეთ, რომ სულ აქეთ-იქით სირბილი და მლიქვნელობის სწავლაც მოგიწევთ, რომ რაც შეიძლება მეტი პროდუქცია “შეატენოთ” კლიენტებს) . ეს კიდევ ცალკე სტატიის თემაა.

სტუდენტისათვის (ან ახალგაზრდისთვის, რომელიც ვერ ახერხებს პროფესიით მუშაობას) ყველაზე შესაფერისი და მოხერხებული სამსახურია კონსულტანტის საქმე. როგორც წესი, ამ პოზიციაზე სამუშაოდ სულაც არაა საჭირო 3-4 ენას ფლობდე, დიპლომი გქონდეს და მუშაობის 2 წლიანი გამოცდილება მაინც “გეკიდოს კისერზე”. მთავარია იყო ნორმალური შესახედაობის, თავაზიანი, გამართული მეტყველების მქონე და მოწესრიგებული. დანარჩენის (რაც კონკრეტულად იმ კომპანიის პროდუქციის პრეზენტაციისათვის არის საჭირო) სწავლა შეიძლება. თითქოს რთული არც არაფერი, მაგრამ ნაცნობობის გარეშე სამსახურის ძებნის მრავალთვიანმა სტაჟმა სრულიად საწინააღმდეგოში დამარწმუნა.

კომპანია- საწარმოები, რომლებიც კონსულტანტის პოზიციაზე ვაკანსიას აქვეყნებენ,თითქმის არასოდეს უთითებენ შიგ სამუშაო გრაფიკს და ხელფასს ( რომ წინასწარ მაინც იცოდეს ადამიანმა სად ღირს გზის ფულად 80 თეთრის გადაყრა და სად არ!) ხშირად საკმაოდ სასაცილო მოთხოვნებსაც ურთავენ განცხადებებს. ყველა სისულელეს არ ჩამოვთვლი, მხოლოდ მათ, რაც ყველაზე ხშირია. მაგალითად ;

1. “ინგლისურის და რუსულის მაღალ დონეზე ფლობა”.

ქვეყანაში, სადაც რუსული ენა იკრძალება, სამუშაოზე რატომ უნდა ითხოვდნენ ამ ენაზე თავისუფლად ლაპარაკს? -ერთი აბსურდი. მიუხედავად იმისა, რომ ქვეყანაში ტურისტები არიან ( თუმცა რეალურად, იმის მეათასედი, რასაც სამთავრობო არხებით ვისმენთ) ეჭვი მეპარება, ეს ტურისტები ქართულ ბუტიკებსა თუ ელექტრო საქონლის მაღაზიებში ფლანგავდნენ ფულს. –მეორე აბსურდი

2. “ მინიმუმ 2 წლიანი გამოცდილება”

რამდენი ადამიანი იცით,ვისაც ორი წელი კონსულტანტად უმუშავია? თუ იპოვით ასეთებს, ჰკითხეთ- კიდევ იმუშავებენ კონსულტანტად?

მეორე- თუ ყველას ეს მოთხოვნა ექნა, გამოცდილება საიდანღა უნდა მოვიდეს?

3. “ სტრესულ და ზეწოლის გარემოში მუშაობის უნარი”

ამით წინასწარ აფრთხილებ მომსვლელს, რომ მსგავს გარემოს შეუქმნი და ძირითადად ასეც ხდება. დღევანდელი ქართველი დამქირავებელი დაქირავებულ მუშახელს ისედაც უყურებს როგორც მონას, რომელმაც "უდრტვინველად და მადლობით" უნდა აიტანოს მისი ყოველი ხუშტური,ხოლო თუ კომპანიის მფლობელი მეზობელი ქვეყნის წარმომადგენელია, მაშინ კონსულტანტს ე.წ "ჰიბრიდული გამძლეობა" მოეთხოვება, მის არანორმალურ პირობებში ადაპტირებისთვის(მაგ: 10დღეში ერთხელ დასვენება, 11საათიანი გრაფიკის პირობებში ჩამოჯდომის ან კედელზე მიყუდების აკრძალვა, ხელფასის დაგვიანება და ნაწილ-ნაწილ მიცემა-რომ თვის ამოწურვის შემდეგ რაც შეიძლება მეტი დამატებითი დღით გაჩერდეს კონსულტანტი,სანამ ახალს მიიღებენ და აშ).
   მომხმარებელი კი შემოდის თავისი პრობლემებით და მთელ თავის გაღიზიანებას დაღლილ-დაქანცულ კონსულტანტზე ანთხევს, რომელსაც ფეხებში კრუნჩხვა უვლის და მხოლოდ ერთი აზრით სულდგმულობს-დროზე შევიდეს საპირფარეშოში, რომ იქ მაინც მოახერხოს ორი წუთით ჩამოჯდომა.
   "საზიზღარი! როგორ არ გამიღიმა! თუ ნერვები არ ჰყოფნის, წავიდეს და სხვაგან იმუშაოს!" -გესმის ფრაზა და ნატრობ, ამის მთქმელის შვილები და შვილიშვილები იხილო მსგავს სამუშაოზე.  სანამ სხვის მდგომარეობას საკუთარ თავზე არ გამოცდი,სხვის ომში მუდამ ბრძენი ხარ..
 
მოკლედ, შორს წავედი. დამქირავებლის მოთხოვნებზე ვსაუბრობდით.
როცა კითხულობ ასეთი სახის განცხადებებს, ჯერ გეცინება, მერე ბრაზდები, მაგრამ მაინც გზავნი რეზიუმეს. 90% არ დაგირეკავს, მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება არც არავისზე ნაკლები გარეგნობა/განათლება არ გქონდეს. უბრალოდ არ რეკავენ. 9% მოკლე ტექსტურ შეტყობინებას გამოგიგზავნის( და რა “დონისაა” მათი ფირმა,თუ კომპანია, აქვე მიხვდები), 1% კი გასაუბრებაზე დაგიბარებს.

ყველაზე დიდი ტრაგიკომედია მერე იწყება!

ამ ერთი პროცენტიდან ნაწილი ისევ და ისევ ქსელური მარკეტინგი აღმოჩნდება. რაც მალე დააღწევ თავს მათ შემბმელ საუბარს “ღარიბი და მდიდარი ადამიანის აზროვნებაზე”, მით უკეთესი.

ნაწილი მიგიღებს ლამაზ, სუნამომოპკურებულ კაბინეტში. ცხვირწინ გაგიბოლებს, მოგაყოლებს საკუთარ თავზე. მხოლოდ შემდეგ გეტყვის სამუშაო საათებს (სავარაუდოდ 12-11 საათიანი გრაფიკი,შაბათის ჩათვლით ყოველდღე). ხელფასს ( გაწელ-გამოწელე- 250 ლარი) + ბონუსი! ეს თუ არ არის, გეტყვიან-“სამომავლოდ იგეგმება”. შემდეგ მიდის დარწმუნების პროცესი, რომელსაც მე “დაბოლების” პროცესს ვეძახი. პირველი სტანდარტული ფრაზა-

1. “ამას არავინ გეტყვით. ასეთ პირობებს სხვა არ შემოგთავაზებთ”

2. “12 საათი ბევრია?! მოინდომე, დაისახე მიზანი და შეძლებ!”(თითქოს კონსულტანტობას ვინმე მიზნად ისახავს და ამაზე ოცნებობს)

3. “ ქართველები ზარმაცი ხალხი ვართ! საზღვარგარეთ დილის 6 საათზე იწყება სამუშაო დღე!”( ის ავიწყდებათ, რომ იქ ანაზღაურებაც შესაბამისია და არც ორ კვირას გადაბმით ამუშავებენ ვინმეს)

და სხვა..

დიაგნოზი: ასეთი “დამსაქმებლები” მეტწილად ან ბავშვობაში უყურებდნენ საპნის ოპერებს ან ახლაც უყურებენ. უფრო სავარაუდოდ კი ადამიანთა აქტიური “მომხმარებლები” არიან იმ მიზეზების გამო, რომ  არშემდგარი პიროვნებებიარიან და რაც შეიძლება მეტი ფულის გამომუშავებაზე არიან ორიენტირებულნი. თითქოს ბევრი ფული შველოდეს კომპლექსებს. ასეთ ადამიანებს ჰგონიათ, რომ იციან, რა არის ცხოვრება, მაგრამ პირიქით- ისინი “ცხოვრებობანას”, “თანამდებობანას”, “შეფობანას” თამაშობენ. ისინი ყველაფერს ყიდიან, თუ დასჭირდებათ, საკუთარ თავსაც გაყიდიან. ვიღაც იტყვის- სამაგიეროდ კომფოტრულად ცხოვრობენ! ვნახოთ, როდემდე.

ერთ- ერთი ტიპის გასაუბრება:



განცხადებაში მითითებულია ვადა. გზავნი რეზიუმეს, გირეკავენ და გიბარებენ.მიდიხარ გასაუბრებაზე. იქ 30მდე შენნაირ უბედურს მოუყრია თავი და დასწრებაზეა შესვლა. ამ დროს გამოდის წარბებაქაჩული კონსულტანტი და ყინულის ხმით გამცნობთ რომ 5 ადამიანზე მეტს არ მიიღებენ, მიუხედავად იმისა, რომ 30-ვეს მათ დაურეკეს და დაიბარეს. ჰო, დამავიწყდა- მაღაზიაშიც კი არ გიშვებენ და გარეთ, ქუჩაში გაყენებენ (იატაკი გატალახიანდება!).შემდეგ უკვირთ, როცა "ქაჯებად" ნათლავ და ისე მიდიხარ.

მეორე ტიპის;

გიბარებენ სადღაც ჯურღმულში. გალოდინებენ. ბოლოს, როცა უკვე შიშით გეპარება ეჭვი, ტრეფიკინგის მსხვერპლი ხომ არ გახდი, გეძახიან და ფსიქოლოგის ღიმილიანი დამსაქმებელი გელოდება ოთახში. ტესტს გაწერინებენ. უკეთეს შემთხვევაში ორგვარს:

1. უნარები( საინტერესოა მისი მიზანი)

2. ფსიქოლოგიური (აბა რა! იქნებ გიჟი ხარ ან სერიული მკვლელი!)

ტესტის შემდეგ მეორე გასაუბრებაზე გიბარებენ, რაღაცეებს გეკითხებიან მშობლებზე, ბებია-ბაბუებზე. დღეში რამდენჯერ ალაგებ ოთახს, რა გაღიზიანებს, რაზე მშვიდდები და როცა გგონია უკვე, რომ მაგარი დაქალები ხართ, გეუბნება-“გმადლობთ, დაგიკავშირდებით”

მესამე და ყველაზე გამაღიზიანებელი, ანუ კონკრეტული დღევანდელი “ბოლო წვეთი”, რამაც ეს წერილი დამაწერინა;

გირეკავენ საკმაოდ ზრდილობიანად, ტელეფონშივე გამცნობენ სამუშაო საათებს, გიბარებენ იქ, სადაც უნდა იმუშაო და როცა მიხვალ, ისე, რომ ერთი ადგილის აწევასაც არ ინებებენ, ზრდილობის გამო გაძლევენ ორიოდ კითხვას და გისტუმრებენ “ ერთი თვის განმავლობაში დაგიკავშირდებით”

ეს “ერთი თვის განმავლობაში” ახლა უკვე ვიცი, რომ ნიშნავს-“აღარ დაგიკავშირდებით”-ს. და თუ არც “ბაბაიაგა” ხარ გარეგნულად, არც ენაბლუ და რეზიუმეც ისეთი გაქვს, რომ ბუნებრივი ადამიანური კანონებით გული არავის გაუსკდება და მაინც მსგავსი სპექტაკლების ნებსითი თუ უნებლიე მონაწილე ხარ, რა უნდა იფიქრო? ყველგან ნაცნობობა? ალბათ..

მხოლოდ ერთი კითხვა მინდა დავუსვა ყველა დამსაქმებელს:

_ რატომ აქვეყნებთ ვაკანსიებს?...

Monday, November 14, 2011

თოვლი

თოვლი მოვიდა,ო,არა თეთრი,
სულ სხვანაირი თოვლი მოვიდა.
მგონია მოხვალ,შენ მოხვალ ერთი
და თოვლის სპეტაკ კუბოს მომიტან.
დამმარხე თოვლში,დამმარხე ქარში,
თორემ მომბეზრდა მიწა ბოროტი,
იჩქარე,ვიდრე თოვლივით წავშლი
შენზე ფიქრებს და შენზე მოლოდინს.
წახვედი როდის,ჰბრუნდები როდის_
დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,
ჩემკენ,ო,ჩქარა,გზაც აქეთ მოდის,
თოვლი,თოვლი,თოვლი.
მათოვდა წუხელ,ავად ვარ ახლა
და თვალზეც ბინდი ჩამორხეულა.
ამდენი ვნება,ამდენი დაღლა
სად დაიტიოს ჩვილმა სხეულმა.
თოვლი მოსულა,რომელ მხარეში
სად გიღამდება დღე თოვლნარევი,
დავრჩი მზისა და თოვლის გაერეშე
ამთოვლზე უფრო ნამტირალევი.
წახვედი როდის,ჰბრუნდები როდის,
დამწვარი თოვლის მსუბუქი ბოლი,
წამოდი ჩემთან,გზაც აქეთ მოდის_
თოვლი,თოვლი,თოვლი.

/მირზა გელოვანი/

Tuesday, November 8, 2011

ფოტო-წიგნები

გადავწყვიტე ფოტო-წიგნებად ვაქციო მოთხრობები,რომანები,ესსეები. ფოტო-ლექსები ძალიან პოპულარულია(საზღვარგარეთ კიდევ უფრო მეტად,ვიდრე საქართველოში),თუმცა ფოტოზე გადატანილი პროზაული ნაწარმოები მე პირადად ჯერ არავისთან მინახავს,ამიტომაც ექსპერიმენტს ვატარებ:)  დააწკაპუნეთ და გაადიდეთ
ეს პირველი ნამუშევარია,დანარჩენებსაც მოგვიანებით შემოგთავაზებთ



Wednesday, November 2, 2011

პოეტი გიორგი გიგაური

მონატრება
მე აღარ ვლაღობ მთებში მთებურად,
ჩამომაშორეს მხარეს მთებიანს,
ამაღლება დღეს დავბადებულვარ
და დაბლა დგომა დამბედებია.
მომნატრებია ქარაფთა მზვარე,
კბილით მიჭირავს სული დაღლილი
ერთხანს ჩემივე საფლავი ვთხარე
და ჩავყმუოდი ქვესკნელს ძაღლივით!..
/გიორგი გიგაური/

Tuesday, November 1, 2011

მე ახლა ძმაო, გაზეთებს ვყიდი..

ჭადრის ჩეროში შემხვდა პოეტი,
წრფელი ლექსის და სინდისის მწყემსი,
ლოცვად დამდგარი განმარტოებით,
უერთგულესი ღვთიური წესის.

"მე ახლა ძმაო გაზეთებს ვყიდი,
შვილებისათვის ლუკმაპურს ვეძებ,
მტკივა იმედის ჩამტყდარი ხიდი,
შავი ფრინველი მიკორტნის ბეჭებს.

ალბათ იმასაც ჩემსავით შია,
გამოლევია ღონე და ძალა"
-,თქვა, მოარიდა ნაბიჯი ჭიას
და ნაღვლიანი გაუყვა შარას.

/გიორგი გიგაური/

***

ვიცი უფალო,იყო შეცდომა,
ვლეწე ხეების ნორჩი ყლორტები,
ერთი დღე მაინც უნდა მეცხოვრა
ასე უცნაურ გაბოროტებით.
გმადლობ უფალო!ან კი მადლობა
რამეს შეცვლის და რამეს უშველის?
ვანგრევდი,რადგან ნგრევა მართობდა
და ამ ნგრევაშიც ვიყავ გულწრფელი.
ვერ შევეგუე უამინდობას,
ნუ მრისხავ-ახლაც ვდგევარ ამ აზრზე,
და ის სამყარო-მე რომ მინდოდა
ნგრევით,ო,ნგრევით გავალამაზე.
ვინც დაითმინა,ნეტარ არიან,
მე არასოდეს ვიყავ დამთმენი,
რაც ვქენ-არასდროს არ მინანია,
დავრჩი ჩამქრალი ხელში სანთელი...
ახლა დავცურავ ცრემლის მორევში,
არ ვზოგავ სხეულს,გვემით ვიწამებ,
ვარ სამყაროთა სიმარტოვეში
ნესტიან კედლებს ყვითლად იმწვარი.
ვიცი უფალო,იყო შეცდომა,
ვლეწე ხეების ნორჩი ყლორტები,
ერთი დღე მაინც უნდა მეცხოვრა
ასე უცნაურ გაბოროტებით

/ტარიელ ხარხელაური/